(Stary beduin...)
Stary beduin
spalony słońcem
i wychłostany wiatrem pustyni
jak biczem.
Galabijja na nim
jak szara płachta
na wyschłym kiju
łopocze.
Oto także
ludzkie ciało -
zapis nieśmiertelności.
Stary beduin
spalony słońcem
i wychłostany wiatrem pustyni
jak biczem.
Galabijja na nim
jak szara płachta
na wyschłym kiju
łopocze.
Oto także
ludzkie ciało -
zapis nieśmiertelności.
Poezja księdza Janusza Adama Kobierskiego, choć od początku jest jednorodna, nazywana bywa przez krytyków różnymi określeniami. Piszą o niej jako o poezji religijnej, kapłańskiej, antycznej, kulturowej, biblijnej... jest przecież autorem tomiku z licznymi wierszami z Ziemi Świętej. Ta współczesna poezja księdza poety jest na tyle uniwersalna, że trafia do Czytelników o różnych gustach literackich.